Stefan, Marcel, Laurens, Jeroen en Frank zijn weer terug op Nederlandse bodem! De Oranjeleeuwen arriveerden op vrijdag 16 juli op Düsseldorf Airport. Na een goede vlucht werden ze warm onthaald door familie, vrienden en vriendinnen. Aan alles komt een einde en dus ook aan dit geweldige avontuur van bijna vier maanden.

De laatste dag van de 112 dagen durende reis denken we een rustig dagje bij te komen van de drukke laatste weken. Nog even genieten van het zonnetje, een boekje lezen of een spelletje. Als Marcel op zoek gaat naar de varaan die al weken op dezelfde plek zit, wordt hij opgeschrikt door een iets groter beestje. De varaan is opgeslokt door een 4,6 meter lange python die heerlijk van zijn lunch ligt te genieten.

Zonder zelf de held uit te hangen bellen we de eigenaar van de lodge, waarna de snake-catcher het beestje vakkundig komt ophalen. Al meer dan vijf jaar proberen ze dit beest van het terrein te verwijderen. Vooral het vermorzelen van enkele honden werd het slangetje niet in dank afgenomen. Dankzij de Oranjeleeuwen is de Sefapane lodge nu van deze angstgegner verlost.

Na een geweldige reis en een uiterst succesvol WK staat op 11 juli 2010 misschien wel de mooiste dag op de agenda. Nederland speelt vandaag de finale tegen Spanje en zou voor het eerst in de historie de WK-titel op haar naam kunnen schrijven. Wat zo mooi had kunnen zijn, eindigt in een klein drama…

Na de wedstrijd tegen Brazilië was de sfeer zo goed dat we besloten om door te rijden naar Kaapstad voor de halve finale. Vanuit Port Elizabeth duurde het een dag rijden voordat we in de kaap aankwamen. De volgende morgen bezochten we Kaap A’gulhas, het zuidelijkste puntje van Afrika. Hierna reden we door naar Kaap de goede hoop. Zie hieronder de foto’s.

Foto’s van de wedstrijddag Nederland – Slowakije 28 juni 2010 Durban

Na de overwinningen in Johannesburg en Durban is het niet meer noodzakelijk, voor de spanning, de derde groepswedstrijd te bezoeken en besluiten we het even rustig aan te doen. We vullen de dagen met het genieten van een boekje, partijtje schaak, de voetbalwedstrijden op TV, potjes tienen in de tuin en iedere dag een heerlijke braai maken. Naast het relaxen hebben we nog het Moholoholo Rehabilitation Centre bezocht. Dit is een opvanghuis voor wilde dieren. Van jonge Cheetah’s tot Konijnen en van Leeuwen tot Aasgieren, het zit er allemaal.

We kunnen nog mededelen dat we morgen naar de 1/8ste finale tegen Slowakije gaan en mocht Nederland een ronde verder komen dat we dan ook naar de kwartfinale gaan in Port Elizabeth. Wordt vervolgd!

Na de wedstrijd Nederland – Japan zijn we via Swaziland (land nummer 21!) en Kruger National Park terug gereden naar onze thuisbasis in Phalaborwa. Hieronder een aantal foto’s van de dag in het Wildpark.

Foto’s van de wedstrijddag Nederland – Japan 19 juni 2010 Durban

Foto’s van de wedstrijddag Nederland – Denemarken 14 juni 2010 Johannesburg

Voetballen in Townships

In de morgen gaan we samen met Joris, eigenaar Sefapane Lodge, naar de plaatselijke Township waar de Sefapane Soccer League wordt gehouden. We voetballen een potje mee met de kinderen. In de finale krijgen we de ultieme mogelijkheid om de cup te winnen alleen Marcel denkt hier anders over. Een toegewezen penalty die wordt opgeëist door Marcel, maar wordt in eerste instantie en in de rebound niet verzilverd door de ingevlogen man. De wedstrijd eindigt in een bloedeloze 0-0 en beide partijen nemen dit voor lief.

Omdat we ervan overtuigd zijn dat Nederland wereldkampioen wordt nemen we alvast een voorproefje hoe het voelt om de Coupe de Monde vast te mogen houden. Stefan en Frank rijden naar de plaatselijke Gamma om materialen te kopen voor het maken van de wereldbeker. Piepschuim, papiermaché, plaksel, goudspray, oranjeverf en een een portie creativiteit zijn de ingrediënten voor een middagje plezier. Door de handvaardige finesse van Jeroen, Steef en Frenk is vanaf nu iedere wedstrijd van het Nederlands elftal een 75cm grote wereldbeker te bewonderen.

Aankomst in Jacaranda huis

Na het in ontvangst nemen van de felicitaties van de Bondscoach zetten we koers richting de Oranjecamping in Pretoria. Eenmaal aangekomen zien we tot onze verbazing dat we echt de enige gasten van de camping zijn. Voor een deal mogen we in de feesttent ons matje neerleggen en ‘s morgens een ontbijtje meepikken. In de avond arriveren de eerste supporters met bussen en met een biertje rond het kampvuur wordt het nog een gezellige avond.

Vroeg in de morgen vertrekken we richting Phalaborwa waar we voor de komende vijf weken het Jacaranda huis als uitvalbasis gebruiken en bijkomen van onze monstertocht. Door de korte nacht wordt het een lange en taaie rit en is het moeilijk om de ogen open te houden.

Eenmaal aangekomen zorgen de eigenaren van het Jacaranda huis voor een heerlijke verrassing: in de ijskast staat een kratje bier koud als beloning voor het behalen van ons doel. Een uur later arriveert Marcel en na een mooie hereniging smaakt het Afrikaanse bier ons goed. Morgen begint het WK, we hebben er zin an!

De blog van ‘Dag 75′ vermeldde al over de buitenlandse media aandacht. Hieronder de mail die we kregen van de Braziliaanse verslaggever.

Hello, guys!

Pedro Henrique Torre

Klik hier voor het artikel

(Buitenlandse) Media weet de Oranjeleeuwen te vinden

VAN: KRUGERSDORP, ZUID-AFRIKA
NAAR: PRETORIA, ZUID-AFRIKA
KM VANDAAG: 18.094
KM TOTAAL: 18.234

Vandaag is de dag dat voor ons de legendarische reis psychologisch ten einde komt en we gaan beginnen met het WK-voetbal. In Johannesburg aangekomen schudden we elkaar de hand en bedanken elkaar dat we dit samen tot een succes hebben weten te brengen. Eén smsje naar de media is genoeg om het nieuws als een lopend vuurtje te verspreiden.
Hart van Nederland, Telegraaf, NOS Headlines, Campus TV, Radio 538, Radio L1, ANP Nieuws en vele andere media berichten dat de Oranjeleeuwen zijn aangekomen.

Rond de klok van tien arriveren we bij de Wits University in Jo’burg. Hier zal de training van het Nederlands Elftal plaatsvinden. Deze keer zijn het vooral de buitenlandse media die het niet kunnen geloven wat we gedaan hebben. India TV, de Portugese radio, en de grootste sportkrant uit Brazilië: LANCE! rapporteren haastig alle antwoorden die we geven.

In het kleine stadion van de universiteit zien we de mannen van Bert van Marwijk een rustige training afwerken. Van een echte training komt het niet. Het oorverdovende geluid van de (verschrikkelijke) Vuvuzela’s maakt het onmogelijk om elkaar te verstaan. Helaas zijn deze toeters toegestaan in het stadion en zijn oordoppen echte noodzaak!

75 Dagen geleden vertrokken we bij Bert van Marwijk thuis. De woorden van de nuchtere Bondscoach: “ik hoop jullie in Zuid Afrika weer te zien” zijn ons bijgebleven. Daarom besluiten we na de training koers te zetten naar het Hilton Hotel waar het team en de staf van de KNVB verblijft. Dat het een opgave gaat worden om het zwaar beveiligde hotel binnen te komen weten we, maar waar een wil is zijn de Oranjeleeuwen! Pers en Nederlandse supporters worden namelijk geweerd. Het heeft even tijd gekost en heel wat tussenpersonen later komt Bert van Marwijk (uit zijn middag slaap gewekt) naar de lobby van het hotel om ons te spreken. Wakker wordend vraagt hij hoe de reis gegaan is en complimenteert ons met het einddoel. We kunnen verder nog meedelen dat Bert (wij mogen Bert zeggen) de Vuvuzela’s net zo verschrikkelijk vindt als wij, Robben sneller fit is dan verwacht en hij net als wij hopen, 16 juli in de grachten van Amsterdam springen.

De cirkel is rond in 75 dagen van Bert naar Bert. Laat het WK maar beginnen!

Overnachting in The Palace zit er niet in.

VAN: THABAZIMBI, ZUID-AFRIKA
NAAR: KRUGERSDORP, ZUID-AFRIKA
KM VANDAAG: 253
KM TOTAAL: 18.094

Vandaag staat een tripje naar Sun City gepland voordat we morgen in Johannesburg aankomen en waar de avontuurlijke reis min of meer tot einde komt. Sun City is het Las Vegas van Zuid Afrika. Waar de casino’s en de hotels niet te tellen zijn en waar je zeker één keer geweest moet zijn in je leven, zo werd ons vooraf verteld.

Het verschil met Zuid Afrika en alle andere Afrikaanse landen waar we door heen zijn gereden is dat het stukken welvarender is: goede wegen, supermarkten en weer pinautomaten. Eenmaal aangekomen in Sun City rijden we meteen naar het vijf sterren hotel The Palace Een paar minuten later staan we weer buiten omdat een kamer van 700 euro iets te duur is ze hier niet geloven dat we alle hotels in Afrika testen en kijken hoe gastvrij dat bepaalde land is. Dus helaas voor ons geen Palace.

We zoeken verder naar een goede en betaalbare overnachting in deze Disney Land ogende stad. Helaas voor ons vinden we geen geschikt hotel en besluiten we door te rijden naar Krugersdorp. Rond de klok van vijf als de schemer inslaat vinden we een overnachting en gaan vroeg slapen om morgen op tijd naar Jo’burg te rijden. Hier gaan we de training van het Nederlands Elftal bezoeken en hopelijk een weerzien met Bert van Marwijk hebben.

Tomorrow Sports World (TSW) sponsort de Oranjeleeuwen het thuis tenue van het Nederlands elftal. De sportwinkel uit Heerlen heeft de shirts bedrukt met ‘Oranjeleeuwen’. De oranje tricots zullen tijdens de wedstrijden van het WK gedragen worden. De shirts worden ingevlogen zodat de Oranjeleeuwen de shirts op tijd in bezit hebben. Wij bedanken TSW voor deze leuke gift! Tomorrow Sports World is het adres voor sportartikelen en sportkleding en is te vinden op Schelsberg 88 te Heerlen.

Holland – South Africa by car: WE DID IT!

VAN: KHAMA RHINO SANCTUARY, BOTSWANA
NAAR: THABAZIMBI, ZUID-AFRIKA
KM VANDAAG: 415
KM TOTAAL: 17.841

Na kou, regen, hitte, modder, woestijn, jungle, bloed, zweet en tranen hebben we in 73 dagen bijna 18.000 kilometers afgelegd en 19 landsgrenzen gepasseerd om in het laatste land aan te komen. Wat voor velen als onmogelijk werd gehouden, hebben de Oranjeleeuwen gepresteerd. We zijn in het land waar het WK wordt georganiseerd: WE ARE IN SOUTH-AFRICA!!!

De grensovergang verliep voorspoedig en we kregen de beste wensen mee voor ‘The Holland Team’ en onszelf. Het grappige aan Zuid-Afrika voor Nederlanders is dat je de Afrikaanse taal heel gemakkelijk kunt begrijpen. Niet zo gek omdat het afstamt van het Nederlands. Plaatsnamen die hier op de landkaart staan zijn: Matjesfontein, Oranjeville, Limburg, Ons Hoop of bijvoorbeeld Welkom.

In Kenia passeerden we de Evenaar en hier in Zuid-Afrika passeren we de Steenbokskeerking. Snel wordt een foto gemaakt voor het dagboek en koers gezet richting Johannesburg, waar we woensdag de training van het Nederlands elftal gaan bekijken en hopelijk weer een kopje koffie doen met de bondscoach!

Black Rhino drinkend aan zwembad

VAN: NATA, BOTSWANA
NAAR: KHAMA RHINO SANCTUARY, BOTSWANA
KM VANDAAG: 465
KM TOTAAL: 17.426

Met het vertrek uit Nata laten we ook de olifanten achter ons. Een van de dieren die we tot nu toe nog nauwelijks gezien hebben is de neushoorn. Alleen in de Ngorogoro Krater hebben we van een afstand een neushoorn met een jongen gezien. Vandaar dat we vandaag het Khama Rhino Sanctuary als doel hebben gesteld. Het ligt niet volledig op de route, maar een kleine omweg hebben we wel over voor een paar neushoorns. Eenmaal aangekomen kunnen we ons meteen op gaan maken voor de gamedrive. Aangezien de gamedrive volgeboekt is, springen wij achter op een pickup voor een prive-ronde. Nadat we een aantal zebra’s, warthogs, giraffen en antilopes gezien hebben, wordt het tijd voor de neushoorns.

In totaal zitten er 31 neushoorns in het park, waarvan er maar drie tot de bedreigde “black rhinos” behoren. Het verschil tussen de black en white rhino zit niet in de kleur, maar in de vorm van de neus. De gamedrive is een groot succes, want we zien veel neushoorns op enkele meters afstand.

Als we ’s avonds een hapje gaan eten, ontmoeten we twee Nederlanders die hun vakantie aan het vieren zijn. Een paar wijntjes en biertjes later zoeken de Nederlanders hun bed op. Enkele minuten later vinden ook Frank en Stefan het mooi geweest en blijven Laurens en Jeroen nog voor een laatste drankje. Als zij tien minuten later ook naar het chalet willen lopen, worden ze opgeschrikt door een groot zwart vlak naast het zwembad. Waar we er eerder op de avond nog grappen over hebben gemaakt, is het nu het grootste obstakel naar ons huisje. Stefan en Frank zijn waarschijnlijk enkele meters langs de uit het zwembad drinkende black rhino gelopen zonder hem opgemerkt te hebben! Met de hulp van de eigenaar vinden we alsnog een weg naar een huisje en met het hart bonzend in de keel kruipen we veilig ons bedje in.

Weer geen Nederlands elftal op TV

VAN: KASANE, BOTSWANA
NAAR: NATA, BOTSWANA
KM VANDAAG: 325
KM TOTAAL: 16.961

Vandaag verlaten we onze kampeerplek van de afgelopen dagen en wordt de weg richting het zuiden weer vervolgd. We nemen afscheid van onze Zuid-Afrikaanse overburen waar contactgegevens uitgewisseld worden.

De auto is klaar voor de laatste kilometers en wij ook. Onderweg kijken we onze ogen weer uit, want de weg richting Nata wordt niet alleen door auto’s gebruikt. Zoals we in het noorden van Afrika vooral op onze hoede moesten zijn voor overstekend vee, moeten we hier vooral uitkijken voor olifanten die de weg oversteken.

We rijden naar de plaats Elephants Sand. Hier is een lodge met direct daarachter een drinkplaats waar olifanten vaker komen drinken. Eenmaal aangekomen geeft de TV zender SkySports de rugby wedstrijd Zuid Afrika – Wales de voorkeur boven Nederland – Hongarije, dus weer geen voetbal voor ons. Als de zon begint te zakken, komt een elftal olifanten naar de waterplas om te drinken. Fantastisch om deze wilde beesten van zo dichtbij mee te maken.

De Oranjeleeuwen zijn aangekomen in Zuid-Afrika, en zijn inmiddels alweer in Johannesburg.
Zij zullen daar vandaag de training van het Nederlands elftal bijwonen.
Tijdens het verblijf in Zuid Afrika zijn de Oranjeleeuwen de komende 5 weken bereikbaar op +27829509028.

Morgen volgen weer een aantal nieuwe verhalen van het laatste deel van de reis.

Zuid-Afrikaanse braai op de camping

Onze Landrover, die gisteren niet meer gerepareerd kon worden, staat nog steeds in de garage in Kazangula. Louis, de Zimbabwaanse garage-eigenaar, haalt ons ’s ochtends op en we worden weer herenigd met de auto. Vandaag naar Nata rijden gaat niet meer lukken, dus er wordt nog een lokaal uitstapje gepland. Samen met onze Zuid-Afrikaanse overburen boeken we een toertje over de Zambezi.

Tijdens dit boottripje gaan we nog even van boord om een dorpje in Namibië te bezoeken en zo wordt zowaar land nummer 19 aangetikt. Het dorp met slechts 99 inwoners ziet er verlaten uit en na een klein uurtje wordt het water weer opgezocht. Na het officiele papierwerk om Namibië te verlaten en Botswana weer te betreden werpen we vanaf het bootje nog even een hengeltje uit. De Zambezi zit vol met de beruchte ‘Tigerfish’, maar door het ongebruikelijke hoge water en een overvloed aan voedsel in de Zambezi is het weer geen vissucces.

’s Avonds geven onze nieuwe Zuid-Afrikaanse vrienden een nieuwe betekenis aan BBQen oftewel braaien. Als professionals braden ze de lapjes vlees boven een houtvuurtje gaar. Meteen worden we uitgenodigd voor een echte ‘braai’ bij hen thuis in Zuid-Afrika. Tot in de late uurtjes worden sterke verhalen uitgewisseld rond het kampvuur en de avond kan niet lang genoeg duren.

Ook de derde poging mislukt

Aangezien de uitlaat het eind Tanzania weer begeven heeft, doen we vandaag een nieuwe poging om de auto te repareren. Tijdens de reparatie vermaken wij ons met een kameleon. Aangezien dit beestje bij elke achtergrond een andere kleur aanneemt, zetten wij hem op de motorkap van onze oranje Land Rover. De kameleon heeft er echter weinig zin in, en een oranje kameleon kunnen we dus op onze buik schrijven.

Als de auto drie uur later gerepareerd is, vertrekken we terug naar de camping om van de zon te genieten. Het weer in Botswana is namelijk ideaal. Overdag is het een graad of 25 met alleen maar zon en in de avond lijkt het af te koelen tot het vriespunt. Heerlijk om te slapen dus. Enkele meters van de garage verwijderd begeeft de uitlaat het. We krijgen het gevoel dat de Afrikaanse automonteurs net als wij over twee linker handen beschikken. We kunnen dus weer omdraaien om voor poging nummer vier te gaan. We leggen de hele dag in de zon een kaartje. Als de schemering inslaat komt de eigenaar van de garage naar ons toe met de mededeling dat de auto vandaag niet meer gerepareerd kan worden. Het plan om morgen naar Nata te vertrekken, kan dus ook de prullenbak in.
Omdat we nauwelijks van de dag hebben kunnen genieten, trakteren we ons in het hotel op een heerlijk buffet. Met een buik gevuld met impala en kudu zoeken we voldaan onze tent op.

Leeuwen met dode buffel het hoogtepunt

Deze morgen worden we uitgerust wakker in onze tent. Na een aantal nachten kamperen aan Lake Malawi beginnen we te wennen aan het slapen in een tent. We zwaaien eerst de Duitsers en Spanjaard uit om daarna aan ons zelfgemaakte ontbijt te beginnen. Het blijft een mooi gezicht om die Spanjaard op zijn vesta te zien touren.

Vandaag staat Chobe National Park op het programma. Het wildreservoir ligt slechts vier kilometer verwijderd van onze kampeerplaats. Dit was afgelopen nacht goed te merken aan de verschillende wilde geluiden rondom onze slaapplaats. Omdat het uitlaatsysteem van onze auto nog steeds kapot is, besluiten we niet met onze eigen auto het park te betreden maar een gids met safariauto in te huren. Het brommende geluid van onze auto zou ongetwijfeld alle dieren wegjagen. Na een korte onderhandeling kunnen we beginnen aan een `gamedrive´ van ongeveer 2,5 uur. Al snel wordt duidelijk dat Chobe overwoekerd wordt door olifanten, de ene na de andere grote groep passeert op onze route. Bij de vele waterpartijen in het park stoppen we een aantal keer om de olifanten te zien drinken, wat een garantie is voor mooie foto´s.

Elke keer als we aan een gamedrvie beginnen staan er drie diersoorten op het verlanglijstje: de leeuw, cheetah en luipaard zijn het meest geliefd bij de Oranjeleeuwen. Na het nodige zoekwerk vinden we uiteindelijk een groep leeuwen. Ze liggen redelijk ver van het pad af en zijn daardoor moeilijk te zien. Net voor de leeuwen ligt een dode buffel die enkele uren geleden door de leeuwen is omgebracht. Het is niet toegestaan om offroad te gaan en onze gids geeft aan dat we het hiermee moeten doen. Aangezien we nog altijd in Afrika zijn, weten we dat we het anders aan moeten pakken. Op het moment dat we voor een stukje offroad een mooie tip aanbieden, weet de gids niet hoe snel hij van het pad af moet gaan richting de leeuwen.

In de namiddag maken we een boottocht door het reservoir om meer van de dieren in en rondom het water te kunnen zien. In een klein bootje gaan we de Zambeziriver op, die de grens vormt tussen Botswana en Namibie. Vanaf de Zambezi is het mogelijk de Choberiver op te gaan die dwars door het nationale park stroomt. Vanaf de boot vinden we al snele enkele krokodillen de net uit het water liggen te wachten op langskomende prooien. Ook spotten we veranen aan de waterkant. Daarnaast zien we enkele groepen nijlpaarden uit het water omhoog komen. Deze gigantische beesten zitten het overgrote deel van de dag in het water en zijn daardoor lastig te zien tijdens een safari over het vaste land. Eenmaal op de Choberiver spotten we opnieuw kuddes olifanten die druk bezig zijn met drinken. Dit is bijna een dagtaak want de gemiddelde olifant drinkt per dag een slordige 110 liter water. Tijdens de terugvaart naar de kampeerplaats, die aan de Zambeziriver gelegen is, kunnen we genieten van een prachtige zonsondergang met een koud biertje!

Gearriveerd in het laatste land voor Zuid-Afrika

VAN: LIVINGSTONE, ZAMBIA
NAAR: KASANE, BOTSWANA
KM VANDAAG: 104
KM TOTAAL: 16.636

Nadat we gisteren hebben kunnen genieten van een van de mooiste stukjes natuur op aarde, is het vandaag tijd voor het laatste land voor we in Zuid-Afrika aankomen. De Duitsers en Spanjaard hebben ons een mooie lokatie doorgestuurd, dus we zullen vandaag weer met hen herenigd worden. Met de ruim 100km en de grensovergang op het programma, gaan we een rustig dagje tegemoet.

Tussen Jordanie en Egypte waren we al genoodzaakt een boot de pakken, van Egypte naar Soedan hadden we een bootreis van 18 uur achter de rug en ook nu staat er een ferry klaar om ons via de Zambezirivier naar Botswana te brengen. De grensovergang Zambia-Botswana is misschien wel de gemakkelijkste die we in Afrika gehad hebben, maar de tijd gaat dit keer zitten in het wisselen van geld. Aangezien pinnen niet overal mogelijk is, hebben we een aantal miljoen Zambiaanse kwatcha bij ons die we bij de grens willen omwisselen voor Botswaanse Pula. Voor een goede rate zijn er echter harde onderhandelingstechnieken noodzakelijk, waardoor we met een kleine vertraging alsnog onze zin krijgen en de weg kunnen vervolgen.

Aangekomen in Kasane zetten we onze tent op bij een goede lodge. Het valt meteen op dat Botswana, zeker in vergelijking met Zambia en Malawi, een zeer ontwikkeld land is. Aangezien we vanavond onze jongens willen zien ballen tegen Ghana sluiten we niet aan bij de barbeque met de Duitsers, maar gaan een hapje eten bij een hotel waar ze voetbal uitzenden. Met het bord op de schoot volgt een deceptie, want in plaats van het team van Bert van Marwijk wordt de wedstrijd Portugal-Kameroen uitgezonden.

Steef krijgt na twee weken alsnog zijn cadeau

De Victoria Falls op de grens van Zambia en Zimbabwe is een van de dingen die je gezien moet hebben in je leven en vandaar dat deze highlight niet wordt opgeslagen. We beginnen met een bezoekje aan de Zambezibrug, de brug die de grens vormt tussen Zambia en Zimbabwe. Vanaf deze brug bestaat de mogelijkheid misschien wel de mooiste sprong naar beneden te maken.

Als we op de brug staan, lijken de 111 meter boven het kolkende water toch wel erg hoog. Laurens denkt nog niet misschien aan springen, Stefan en Frank twijfelen en Jeroen weet zeker dat hij hier de jump wil maken. Als er na een uur nog geen knopen zijn doorgehakt, besluiten Frank, Jeroen en Laurens om Stefan voor het blok te zetten. Aangezien Steef voor zijn verjaardag, ruim een week geleden, nog geen cadeau heeft gekregen, lijkt de drie dit een ideale gelegenheid om Steef te trakteren. Het excuus dat “de sprong toch wel erg duur is” heeft Stefan niet meer en hij beseft dat als hij het nu niet doet, de bungeejump misschien nooit meer komt. Als enkele seconden voor hij wil springen een trein de gammele brug nadert, besluit hij zijn sprong nog enkele minuten uit te stellen. Als de trein is gepasseerd, is er geen weg meer terug en zal Steef zich in het diepe gooien. Als de wind vandaag iets gunstiger had gestaan, was de schreeuw waarschijnlijk tot in Nederland hoorbaar geweest. Met een flinke adrenalinekick en een grote smile wordt Stefan enkele minuten later weer veilig op de brug getakeld. Wat een ervaring! Als Jeroen even later ook de sprong heeft gemaakt, kunnen we eindelijk de watervallen gaan bekijken.

Het water heeft in de afgelopen 30 jaar niet zo hoog gestaan als nu, waardoor het zicht af en toe helemaal verdwijnt achter de regen aan water die de watervallen produceren. Je bent dan ook binnen een fractie van een seconde doorweekt, dus meer dan zwembroek en slippers wordt er niet aangetrokken. Voorbereid als de leeuwen zijn worden de camera’s in een waterdichte zak meegenomen.

Bij het verlaten van het park worden we verrast door een oranje auto die naast onze Land Rover geparkeerd staat. Een van de auto´s die samen met de oranje trophy vertrokken is, is ver vooruit gereden en heeft de Oranjeleeuwen bijgehaald. De rest van stoet bevindt zich namelijk een kleine week achter ons. Samen met John en twee vrienden van hem drinken we bij zonsondergang een drankje in een hotel met een mooi uitzicht over het begin van de falls.

Hereniging met de Duitsers en Spanjaard

VAN: LUSAKA, ZAMBIA
NAAR: LIVINGSTONE, ZAMBIA
KM VANDAAG: 538
KM TOTAAL: 16.532

Uit reisverslagen hebben we vernomen dat de politie in Zambia wel eens de vervelendste van heel Afrika zou kunnen zijn. De eerste 500km hebben we nog geen enkele keer hoeven te stoppen en Laurens lacht al weer om al die reisverhalen. Niets van die politie te merken!

Als we de stad nog niet uit zijn, blijkt maar weer dat je dit soort conclusies beter kan trekken als je het land uit bent. We naderen een stoplicht als er een vrouwtje uit een taxibusje spingt en op ons afstormt. Ze trekt de deur van bestuurder Frank open, begint te vloeken en springt zeer agressief op de schoot van Laurens op de achterbank. Ze delegeert ons het busje te volgen naar het politiebureau zodat ze ons op de bon kan schrijven. We zijn ons op dat moment van geen kwaad bewust en van het vrouwtje is totaal geen hoogte te krijgen. Eenmaal aangekomen bij het bureau begint ook ons geduld langzaam op te raken en nemen we een iets agressievere houding aan. We vragen haar met ons mee te rijden naar de plaats waar we de mist in zijn gegaan, want we zijn er van overtuigd niets fout te hebben gedaan. Hier is de dame helemaal niet van gediend. Ze wil met ons meerijden, bewijzen welke overtreding we begaan hebben en ons daarna de cel in te gooien. We zouden weer een ervaring en een mooi verhaal rijker zijn, maar we denken onze tijd beter te kunnen spenderen dan de cel in Lusaka. Als Frank en Jeroen samen met de agente de route narijden, besluiten we het taktisch aan te pakken. Niet het wel of niet begaan van een verkeersovertreding, maar haar geboortestad en dagelijks leven zijn het onderwerp van gesprek. Ze slaat om en de agressieve gezichtsuitdrukking verandert in een lach. Als we het rondje hebben gedaan en bewust zijn van onze fout, stapt de vrouw lachend uit bij het politiebureau. Stefan en Laurens kijken elkaar aan en zijn er van overtuigd dat hier iets anders gebeurd is dan alleen een rondje rijden en een gesprek. Opnieuw ontsnapt aan een bekeuring vervolgen we onze weg naar Livingstone, waar we ons op kunnen maken voor een nieuw hoogtepunt van onze reis; de Victoria Falls.

In Livingstone vinden we een onderkomen en gaan we een hapje eten bij de pizzeria met “de beste pizza’s van Zambia”. Als we onze pizza net achter de kiezen hebben, worden we overvallen door een paar bekenden gezichten. De Duitsers Armin, Ronnie en Manu en de Spanjaard Nacho hebben onze Land Rover zien staan en komen samen met een nieuw gezelschap ook een hapje eten. Met de mannen, die ons in Noord-Kenia door de modder hebben geholpen, wisselen we de verhalen over de afgelopen weken uit. We gaan na het eten mee naar hun lodge en krijgen onder het genot van een drankje de beste tips over de Victoria Falls, die zij eerder op de dag bezocht hebben.

Oranjeleeuwen in Zambia!

VAN: MCHINJI, MALAWI
NAAR: LUSAKA, ZAMBIA
KM VANDAAG: 539
KM TOTAAL: 15.994

In de ochtend arriveren we vroeg bij de grensovergang. Binnen tien minuten zijn we Malawi uit en het visum voor Zambia staat ook zeer snel in ons paspoort. Het geld wisselen neemt meer tijd in beslag omdat we niet willen toegeven aan een te slechte wisselkoers op de zwarte markt. Volhoudend en 30 minuten later hebben we een veel betere koers en rijden Zambia binnen.

Het landschap van de eerste honderd kilometers wordt vooral gevormd door jungle, gravelweg en houten hutjes langs de weg. Zambia is net als Malawi een arm land en alleen de weg richting hoofdstad Lusaka en Livingston is in goede conditie. Na een pauze vervolgen we de weg naar Lusaka waar we tegen zonsondergang arriveren en snel een lodge vinden.

Bij de lodge is zeer toevallig een kapsalon en omdat gisteren de schaar zoek was, waagt Frankie vandaag een nieuwe poging voor een knipbeurt. Deze keer met succes. Alleen een bordje in de kapsalon wijst erop dat het knippen van Europees haar twee keer duurder is dan Afrikaans haar. Met dat voor lief nemend heeft Frank een nieuwe coupe en leggen we in de avond een kaartje voor het slapen gaan.

Oranjeleeuwen bereiken grens met Zambia

VAN: CHINTHECHE, MALAWI
NAAR: MJINCHI, MALAWI
KM VANDAAG: 518
KM TOTAAL: 15.455

Doordat de ochtendzon opkomt aan Lake Malawi ontwaken we vroeg in de morgen. We ontbijten, breken de tent af, organiseren het roofrack en vertrekken richting de grens met Zambia. Op onze weg richting de hoofdstad Lilongwe passeren we een houten hangbrug die ons doet denken aan de filmset van Indiana Jones. Om zeker van onze zaak te zijn lopen eerst Laurens (stabiliteitscontrole) en Stefan (technische controle) over de brug. Krakend en piepend houdt de brug stand als de Land Rover passeert en kunnen opgelucht verder rijden.

Geld pinnen in Malawi is een hele opgave. Alleen in de hoofdstad kunnen we geld opnemen en pinnen daarom de maximale daglimiet dat neerkomt op 80.000 kwacha. Een leuk stapeltje briefgeld dat een waarde heeft van 400 euro.

Bij het tankstation kopen we alle vier een mooi strooien hoedje van een straatverkoper. De hoedjes betalen we van het net gepinde geld en wanneer de verkoper het geldpakket ziet, resulteert dit in een blik vol bewondering en ongeloof waar we helaas geen foto van hebben.

In de namiddag bereiken we het grensdorpje waar Frank besluit om naar de kapper te gaan. De twee kapsters zitten rustig op het bankje in de kapsalon. De vraag of het mogelijk is om geknipt te worden wordt beantwoord met: “We kunnen vandaag de schaar niet vinden, misschien hebben we hem morgen gevonden…” Met deze Afrikaanse wijsheid sluiten we Malawi af wat een prachtig land is en terecht ’the warm heart of Africa’ genoemd wordt.

Laatste dagje genieten aan het meer

VAN: CHINTHECHE, MALAWI
NAAR: CHINTHECHE, MALAWI
KM VANDAAG: 85
KM TOTAAL: 14.937

Een paar lange rij- en onderhandeldagen achter de rug nemen we vandaag een dagje vrijaf. Laurens en Stefan gaan eerst nog even wat souvenirdeals afhandelen en Frank en Jeroen werken aan de verslagen en de thesis.

Aan het prachtige meer, dat qua grootte en golven meer op een zee lijkt, genieten we van het zonnetje. Aangezien de balhar bacterie zeer actief is in Lake Malawi, besluiten wij hier uit te blijven en de verkoeling in het zwembad te zoeken. Deze bacterie dringt namelijk je lichaam binnen en als je er niet snel genoeg bij bent, blijft ie zijn hele leven zitten.

We zijn weer de enige gasten in het verblijf en hebben het zwembad voor ons alleen. Een potje watervoetbal kan daarom niet achterblijven, waarbij de mooiste voorzetten gevolgd worden door een schitterende afwerking. Met de afsluitende landing in het zwembad, verdienen we hoge punten bij de jury.
’s Avonds dineren we zeer romantisch op het strand aan het water, waarbij de verse visjes heerlijk smaken onder het brandende kaarslicht.

Afgelopen woensdag was Oranjeleeuw Jeroen in de uitzending bij Frank Daenen op radio 538. Klik hier om het fragment te beluisteren.

Souvenirs bekijken

Na een goede nachtrust in de door Vaude Store mede mogelijk gemaakte tent ontwaken we door het geluid van een tropische regenbui. Hier hebben wij in Malawi geen rekening mee gehouden en er zijn heel wat spullen die de avond van tevoren niet op een droge plek zijn opgeborgen. We redden wat te redden valt en zijn door de enorme hoeveelheid regen die uit de lucht valt binnen een paar seconden kletsnat. Nu we toch al nat zijn besluiten we er het beste van te maken en terwijl Laurens nog droog ligt te slapen, trappen de andere drie een balletje op het strand van Lake Malawi.

Rond 11.00 uur is het opgeklaard en wordt een bezoek gebracht aan het dorpje Nhkotabay. Op de heenweg worden we na enkele kilometers tot stoppen gemaand. We rijden namelijk in een dorpje waar 50 de maximumsnelheid is, met 80 kilometer per uur doorheen. De agent geeft meteen aan dat we te hard gereden hebben en wil de boete van omgerekend 40 euro uit gaan schrijven. Uiteraard laten de gehaaide leeuwen het er niet bij zitten en gaan de discussie aan. Eerst een bewijs dat we daadwerkelijk te hard hebben gereden. Met als beste argument dat “het feit dat we niet op tijd stil stonden een bewijs is van te hard rijden”, wordt er door de leeuwen aan het langste eind getrokken en ontsnapt aan een tweede boete in enkele dagen.

In Nhkotabay, dat prachtig gesitueerd is aan het meer, wordt een poging gedaan de website bij te werken. Door de enorm trage internetverbinding geven we echter snel de moed op. Voordat we de terugweg naar de campsite inzetten, lunchen we bij Sam’s place. Sam, rastaman en groot Bob Marley fan, heeft slechts anderhalf uur nodig om een bord pasta op tafel te zetten. Gelukkig zitten we prachtig aan het randje van het meer en hebben we geen haast.

Op de terugweg stoppen we bij de houtmarkt waar we prachtig Afrikaans houtsnijwerk bewonderen. We stellen onze onderhandelingstechnieken weer op de proef en plaatsen een aantal bestellingen voor de volgende dag.

Zelf eten koken en kamperen

VAN: KYELA, TANZANIA
NAAR: CHINTHECHE, MALAWI
KM VANDAAG: 368
KM TOTAAL: 14.752

Vandaag staat de grensovergang met Malawi op de planning. Malawi is een van de armste landen van Afrika en het armste land dat wij doorkruisen tijdens onze reis. De grenswissel gaat sneller dan verwacht en is met afstand de snelste tot nu toe. Nul euro en dertig minuten later begeven we ons in land nummer zestien.

Wat meteen opvalt is dat we hier bijna geen auto’s tegenkomen en de wegen in zeer goede conditie zijn. Langs de weg wordt ook beduidend minder verkocht dan in de vorige landen. We besluiten daarom zelf onze voedselvoorraad aan te breken. Spaghetti met tonijn in tomatensaus wordt binnen 15 minuten klaargemaakt. Genietend van het uitzicht op Lake Malawi vullen we onze buikjes en maken we ons klaar voor de laatste 200 kilometer voor vandaag.

In de namiddag bereiken we onze residentie voor de komende drie nachten. Dit keer geen hotel, resort, motel, guesthouse of bij mensen thuis maar op een camping! Het dak van de auto wordt opengetrokken om alle kampeerspullen eraf te halen en binnen een uur zijn we helemaal gesetteld. De avond brengen we door met het leggen van een kaartje.

Ruim 14.000km gereden

VAN: KIDAYI, TANZANIA
NAAR: KYELA, TANZANIA
KM VANDAAG: 566
KM TOTAAL: 14.384

Aangezien we het er in Zanzibar van hebben genomen en ook aan Lake Malawi nog een paar ‘relax’dagen voor de boeg hebben, staan er vandaag alleen maar kilometers op het programma. Doel is om tot de grens te komen, zodat we deze morgen op tijd kunnen passeren en een mooi plekje aan het meer kunnen opzoeken.

Het blijft leuk om te zien waar al de mensen langs de straat zich mee bezig houden. Waar je de ene kilometers bananen kan kopen, zijn het een paar meter verderop de tomaten die het goed doen. Het doel lijkt nu toch echt dichtbij te komen. Land nummer 16 is in aantocht en we zijn de 14.000km grens vandaag gepasseerd.

Eerste bekeuring van de reis een feit

VAN: DAR ES SALAAM, TANZANIA
NAAR: KIDAYI, TANZANIA
KM VANDAAG: 370
KM TOTAAL: 13.818

De auto, die weer als een zonnetje loopt, wordt deze ochtend geprepareerd voor het laatste gedeelte van de reis. We laten de prachtige kustlijn van Tanzania achter ons om eindelijk weer kilometers af te leggen. Zuid-Afrika is nog zo’n 4500 kilometer van ons verwijderd en we hebben iets langer dan gepland van de prachtige witte stranden van Zanzibar genoten. Zaak om vandaag dus weer het kompas op het zuiden te zetten en een stapje dichter bij het einddoel te komen.

De wegen in Tanzania zijn over het algemeen prima, dus er kan flink gas worden gegeven. Het trage vrachtverkeer zorgt echter zo nu en dan voor wat oponthoudt. Bij de inhaalmanouvres die volgen is de samenwerking tussen bestuurder en bijrijder cruciaal. Aangezien er in Tanzania op de linker weghelft gereden wordt en wij in een linksgestuurde auto rijden, neemt de bijrijder hierbij de coordinatie voor zijn rekening. We zijn een tijdje onderweg als we door de politie gesommeerd worden te stoppen. Nu worden we wel vaker stopgezet, maar de gebaren van deze agent doen vermoeden dat we iets verkeerd gedaan hebben. En inderdaad, we gaan op de bon voor inhalen over een doorgetrokken streep. Frank en Stefan, die het bestuurderkoppel vormen, gaan voorzichtig de discussie aan. Hun charmeoffensief mag echter niet baten en de eerste bekeuring van de reis is een feit. Kosten: 24 euro.

We vervolgen onze weg door het prachtige Tanzania, dat zeker één van de mooiste landen is waar we tot nu toe doorheen zijn gekomen. Onze route voert ons door een natuurreservaat waar voor de verandering maar weer eens genoten kan worden van olifanten, giraffes, buffels en ander wild. Aan het eind van de middag veranderd het landschap van uitgestrekte vlaktes naar hooggebergten. We worden verrast door de hoeveelheid omgeslagen en verongelukte vrachtwagens. Op de meest opmerkelijke plekken weten truckers hun voertuig van de weg af te sturen of te laten kapseizen. Tegen de tijd dat de zon achter de bergen zakt wordt een onderkomen gevonden in het bungalowpark ‘Crocodile Camp’ langs de kant van de weg.

Auto geprepareerd voor de laatste 4.500 kilometer

VAN: DAR ES SALAAM, TANZANIA
NAAR: DAR ES SALAAM, TANZANIA
KM VANDAAG: 0
KM TOTAAL: 13.448

Als we lekker hebben uitgeslapen en onze kater van gisteren kwijt zijn besluiten we naar de plaatselijke autogarage te gaan. Sinds de hachelijke minuten in de Ngorongoro krater waar een onschuldig ogend riviertje bijna het einde van onze trip werd, zit het verbindingsstuk tussen motor en uitlaat los. Hierdoor zuigt de Land Rover valse lucht aan wat leidt tot vervelend brommend geluid.

De reparatie gaat op z’n Afrikaans en het duurt drie uur voordat het probleem verholpen is. Wanneer we naar de rekening vragen worden we aangenaam verrast. De eigenaar zegt namelijk dat hij eerlijke reizigers als ons niet veel kan vragen en maar één uur arbeidsloon loon in rekening brengt, wat neer komt op 18 euro.

Doordat de reparatie langer heeft geduurd dan gepland, is de Goat-Race al op haar eind. We arriveren tijdens de prijs uitreiking en kunnen alleen nog treuren dat we dit jaarlijkse spektakel hebben moeten missen.

‘S avonds maken we ons op voor de kraker in de Champions League finale. We kijken de wedstrijd op een groot scherm dat neergezet is door een goede bekende uit Nederland. Samen met een gratis shirt, biertje en 400 Afrikanen is dit de Heineken Star Experience van Dar Es Salaam. De plaatselijke liveband zorgt voor een uitzinnige stemming bij de bezoekers die overwegend Inter-fans zijn. Eto’o, Mourinho en Sneijder zijn de helden hier.

Wanneer Milito Internazionale op voorsprong zet, gaat iedereen compleet uit hun dak. We laten het in het midden of de gekte ontstaat doordat Inter op voorsprong staat of dat er simpelweg gescoord is. Tijdens een geweldige avond zien we Sneijder de ploeg van Robben, van Bommel en van Gaal verslaan. Met de wetenschap dat over een kleine drie weken deze giganten in één team spelen vallen we heerlijk in slaap en zullen morgen weer onze reis vervolgen richting Malawi.

Zee nekt de Oranjeleeuwen

VAN: STONE TOWN, ZANZIBAR, TANZANIA
NAAR: DAR ES SALAAM, TANZANIA
KM VANDAAG: 0
KM TOTAAL: 13.448

De dag is gekomen dat we het paradijs achter ons moeten laten en we weer kilometers moeten gaan maken, willen we op tijd in Zuid-Afrika aankomen. Na een nacht met weinig slaap missen we de eerste boot naar Dar es Salaam. Het plan om vandaag nog een aantal kilometers te maken kan de prullenbak in. Door de drukkende hitte kijken we uit naar de boottocht, voorzien van heerlijke airco. De zee is ons echter niet gunstig gezind vandaag. Bij vertrek wordt iedereen getrakteerd op een zakje, mocht je maag het begeven en al snel wordt duidelijk waarom. De boot maakt bewegingen waar het schip in de Efteling jaloers op zou zijn. In combinatie met een nacht met weinig slaap voelen we ons slechter en slechter. De trip lijkt een eeuwigheid te duren en als we eindelijk in Dar aankomen hebben we alleen nog behoefte aan een bed.

Aangezien morgen een goatrace op het programma staat –geiten strijden tegen elkaar door een parkoers af te leggen en toeschouwers kunnen geld inzetten op hun favoriete geit- en er door de Heineken Hall  veel reclame wordt gemaakt voor de Champions League finale, besluiten we een nachtje langer in Dar te blijven. Omdat we over een keuken beschikken, kunnen we genieten van een zelf in elkaar gezet avondmaal, waarna we vroeg het bed opzoeken.

Zanzibar in stijl afgesloten

VAN: NUNGWE, ZANZIBAR, TANZANIA
NAAR:STONE TOWN, ZANZIBAR, TANZANIA
KM VANDAAG: 0
KM TOTAAL: 13.448

We beginnen de dag met een lange discussie over de indeling van de komende dagen. Waar de een langer van het resort wil genieten en de ander liever naar de oostkust gaat, wil de derde zo snel mogelijk naar Malawi. Uiteindelijk bereiken we een compromis en vertrekken we uit het paradijs dat enkele dagen ons onderkomen heeft mogen zijn.

Op weg naar Stone Town, de hoofdstad van het eiland, maken we een stop om nog eens een culturele uitstapje te maken. Zanzibar is naast haar witte stranden en palmbomen bekend vanwege de specerijen. Het is vooral interessant om te zien dat kaneel afkomstig is van de binnenbast van de scheuten van de kaneelboom.

Als we van al het verse fruit genoten hebben, klimt een mannetje de boom in om een kokosnoot te plukken. Uiteraard denken wij hem dit even na te doen, maar verder dan 50 centimeter van de grond en wonden op handen en voeten komen we niet. Ook de Oranjeleeuwen hebben zo hun beperkingen.

In Stone Town is duidelijk meer te beleven dan op de rest van het eiland, al is het nog altijd goed te merken dat het laagseizoen is. Nadat we nog een aantal souvenirs voor het thuisfront gekocht hebben, nemen we plaats aan het strand om aan de laatste avond Zanzibar te gaan beginnen. Stefan is om 24.00 uur jarig en dit kunnen we uiteraard niet onopgemerkt aan ons voorbij laten gaan. Als we aan het eerste drankje beginnen, hebben we nog geen idee wat ons te wachten staat. We komen later op de avond namelijk op misschien wel de foutste plek van Zanzibar terecht. Werkelijk elke vrouw vraagt je een drankje voor haar te kopen en met de tegenprestatie zijn ze vaak al half begonnen. De vrouwen merken echter al snel dat er weinig te halen is bij deze Nederlandse mannen… Aangezien we het te risicovol vonden onze camera mee nemen, kunnen we dit verhaal helaas geen kracht bij zetten met foto’s.

Laurens neemt even het roer over

VAN: NUNGWE, ZANZIBAR, TANZANIA
NAAR: NUNGWE, ZANZIBAR, TANZANIA
KM VANDAAG: 0
KM TOTAAL: 13.448

Gisteren hebben we de gehele dag uitgerust en daarom vinden we het vandaag tijd om wat meer van het eiland te zien. Tijdens het avondeten van gisteren hebben we een zeiltocht vastgelegd met een authentieke boot naar Mnemba Island. De reis zal zo’n zes uur duren en we zullen precies bij zonsondergang terugzeilen naar ons hotel. Rondom Mnemba Island zijn er uitstekende mogelijkheden om te snorkelen en tijdens het zeilen kunnen de vissers Frank en Stefan hun kunsten ten tonelen brengen.

Rond het middaguur verlaten we het strand van ons hotel richting de zeilboot die enkele meters in de zee voor anker ligt. De boot is voorzien van drie bemanningsleden om de tocht in goede banen te leiden. Op de heenweg zit de wind ons dwars en moeten we het overgrote deel van de reis afleggen op de moter. Omdat er geen tijd en energie moet worden gestoken in het zeilen van de boot hebben we op de heen weg alle tijd om een hengtje uit te gooien. Enkele pogingen verder komen we erachter dat de vissen rondom Zanzibar niet willen happen. Na het vissen opgegeven te hebben, worden we verrast door een groep dolfijnen die rondom onze boot uit het water springt.

Na een goede twee uur varen komen we aan op het schitterende Mnemba Island. Het decor van dit eiland leent zich prima voor een nieuwe editie van expeditie Robbinson. De bemanningsleden hebben een lunch mee aan boord genomen. Na wat broodjes en vers fruit gegeten te hebben, springen we de oceaan in om het prachtige koraal te bekijken. Al snorkelend langs de kustlijn van Mnemba Island word je overspoeld door de meest kleurrijke vissen.

Tijdens de terugreis hebben we gelukkig wel goede wind om de zeilen te heisen. Na wat instructies van kapitein Laurens kunnen we koers zetten naar het hotel. De terugreis verloopt voorspoedig met Laurens aan het roer en de ingehuurde bemanning kan lekker in de zon gaan liggen. Na een tocht van wederom twee uur zijn we terug bij ons Hotel. Op het moment van aankomst zakt de zon het laatste stukje de oceaan in.

Parelwitte stranden en azuurblauwe zee

Deze morgen worden we uitgerust wakker in ons heerlijke hotel aan het prachtige strand van Zanzibar. Vandaag hebben het gehele programma gevuld met niets doen. Na een uitgebreid ontbijt genieten we van het mooie zwembad met bar, het parelwitte strand en de azuurblauwe zee. Rond het middaguur beginnen we aan een wandeling over het strand. De kustlijn van Zanzibar is ingesteld op toeristen. Omdat het nu laagseizoen is, hebben alle verkopers van souvenirs iets te veel tijd om aan ons te besteden, wat resulteert in volle tassen met spullen voor het thuisfront. Tijdens onze wandeling drinken we iets in een gezellig strandtentje waar de lokale bevolking ons een typisch spel van Zanzibar leert spelen; “Bao Game”. Na een lichte lunch genieten we de hele middag wederom van zon, zee en strand. ‘s Avonds eten we een vers visje in hetzelfde restaurant op het strand. De vangst van vandaag is anders dan de dag ervoor maar zeker niet minder lekker. Na een goede maaltijd maken we een flesje Bacardi soldaat om vervolgens weer lekker te gaan slapen in ons luxe onderkomen.

Aanrijding wordt cheeta fataal

VAN: GODORWE, TANZANIA
NAAR: ZANZIBAR, TANZANIA
KM VANDAAG: 326
KM TOTAAL: 13.448

Aangezien er een hele lange reisdag op het programma staat, rinkelt om 05.15 uur de wekker. De zon is nog niet opgekomen als de motor van de Land Rover al loopt. We zijn pas enkele kilometers onderweg als we worden opgeschrikt door een ongeluk. De auto voor ons heeft een cheeta niet kunnen ontwijken, met alle gevolgen van dien.

Ondanks de aanrijding verloopt de reis voorspoedig en rond 11 uur komen we aan in de economische hoofdstad van Tanzania (de politieke hoofdstad is Dodoma). We hebben via Toby, die we in Karatu hebben leren kennen, een adresje geregeld waar we de komende nachten onze auto achter een groot hek kunnen laten staan. We kunnen ons gaan klaarmaken voor de twee uur durende boottrip naar Zanzibar. Van te voren werden we al meerdere malen gewaarschuwd dat we overvallen zouden worden door verkopers van tickets voor de ferry. We kopen het ticket via het officiele loket en enkele uren later zijn we op zeer comfortabele wijze gearriveerd in Stone Town, de hoofdstad van Zanzibar.

Om Zanzibar te ervaren zoals het eigenlijk hoort, nemen we deze dagen een iets luxer onderkomen dan normaal. Bij aankomst lijkt het hotel uitgestorven en het personeel is blij dat er gasten zijn. Navraag blijkt dat we de enige gasten zijn in het hele hotel! De twee restaurants en drie barren hopen dat we bij hen een drankje komen doen en bij het zwembad doodt het personeel de tijd met het halen van onze bal die uit het water vliegt bij een potje waterpolo.
Later op de avond vinden we aan het strand een leuk restaurantje waarvan het menu dagelijks een verrassing is. De kaart van de avond bestaat namelijk uit de vis die eerder op de dag gevangen is. Een garantie voor een verse maaltijd dus!

Keuze voor Zanzibar snel gemaakt

VAN: KARATU, TANZANIA
NAAR: KOROGWE, TANZANIA
KM VANDAAG: 488
KM TOTAAL: 13.122

Voor de komende dagen hebben we dieren genoeg zien. De tijd is gekomen om eindelijk eens een kleurtje te krijgen, want hoewel we temperaturen van boven de 50 graden hebben gehad, is het verschil tussen ons en de lokale bevolking nog goed te zien. We willen de auto, waarvan de uitlaat een beetje los is getrild, nog even snel laten maken in Arusha.

Onderweg weten we nog niet naar welk strand we willen gaan. Eerste optie in Pangani, dat door sommige websites bij de toptien mooiste stranden van de wereld wordt gerekend. Tweede optie is Zanzibar, waar we eigenlijk geen woorden aan vuil hoeven te maken. De grootste nadelen van Zanzibar zijn de extra kosten en tijd dat dit prachtige eiland in beslag neemt. Nadat de voor- en nadelen tegen elkaar zijn weggestreept, komen we tot de conclusie dat we Zanzibar echt niet links (letterlijk en figuurlijk) kunnen laten liggen. We rijden door tot een prachtige zonsondergang en zoeken daarna een accommodatie op om vroeg te gaan slapen. Morgen moeten we namelijk nog ruim 300 kilometer afleggen naar Dar es Salaam en vanuit daar ook nog de ferry nemen naar Zanzibar.